του Διαμαντή Σεϊτανίδη
Με τον ίδιο αιφνιδιαστικό, απρόσμενο τρόπο που εμφανίστηκε στα δημοτικά μας πράγματα, με τον ίδιο και μας αποχαιρέτισε, παίρνοντας το καπελάκι του και λέγοντάς μας «άντε γεια» ο Γιάννης Βούρος.
Ενώ πριν λίγες ημέρες είχε αιτηθεί μακρά άδεια, θεωρώντας ότι μπορεί να συνδυάσει τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις με τα δημοτικά του καθήκοντα, μαθαίνω ότι η πίεση των δικών του, μέσα στην Πολιτών Πολιτεία οδήγησε, τελικά, στην παραίτηση.
Ακολουθεί μια ψύχραιμη αποτίμηση της παρουσίας Βούρου στην πόλη μας, από κάποιον που από την πρώτη στιγμή έως και την ημέρα της παραίτησής του, ήταν σταθερά, με συνέπεια κι ανυποχώρητα απέναντι.
Ο Γιάννης Βούρος είναι ένας σπουδαίος ηθοποιός, διακεκριμένος στο επάγγελμά του, δεν χρειάζεται τη δική μου μαρτυρία για αυτό, το ξέρουν και το λένε όλοι οι φίλοι της Έβδομης Τέχνης.
Κι οι κακεντρεχείς που τον ψέγουν για κάποιους ρόλους του, όπως του «Μίκυ» στο «The Κόπανοι», ας θυμούνται ότι κορυφαίοι ηθοποιοί όπως ο Ηλιόπουλος, ο Φωτόπουλος, ο Μουστάκας και άλλοι έπαιξαν σε ουκ ολίγες βιντεοταινίες, που τότε «πουλούσαν» χωρίς καμία ποιότητα.
Γιατί το ζητούμενο από έναν ηθοποιό δεν είναι ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει, αλλά ο τρόπος που τον ενσαρκώνει.
Ούτε ο Σπύρος Καλογήρου ήταν κάθαρμα, ούτε ο Αρτέμης Μάτσας καταδότης, ούτε ο Γιάννης Βούρος Μίκυ.
Ήταν -και είναι- σημαντικοί ηθοποιοί και μπράβο τους.
Δεν μπορώ, όμως, να πω τα ίδια για τον πολιτικό Γιάννη Βούρο.
Κατέβηκε στις εκλογές για βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, βασισμένος κυρίως στην αναγνωρισιμότητά του από το επάγγελμά του.
Εξελέγη μια φορά, και δεν επανεξελέγη.
Κάμποσα χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε στην πόλη μας, χωρίς καμία απολύτως προηγούμενη τοπική παρουσία και δραστηριότητα.
Και εμφανίστηκε αμέσως ως υποψήφιος Δήμαρχος, δεν ξεκίνησε από σύμβουλος ώστε να εξελιχθεί...
Εξελέγη μια φορά, στηριγμένος σε άλλων δυνάμεις, σε άλλων τοπικές επαφές, σε άλλων επιδιώξεις.
Ο ίδιος δεν ήξερε που πήγαινε, δεν είχε αντιληφθεί το πεδίο επί του οποίου θα ασκούσε τα καθήκοντα του Δημάρχου, δεν αντελήφθη ότι η απλή αναλογική θέλει ιδιαίτερες πολιτικές ικανότητες.
Κι ούτε ως τώρα δείχνει να το έχει αντιληφθεί, καθώς μέχρι το τέλος επικαλείτο τη δικαιολογία ότι "είχαμε απλή αναλογική και δεν είχα πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο".
Το ήξερε όμως, εξαρχής, αλλά δεν το κατάλαβε, το προσπέρασε βιαστικά, φουριόζικα, κάτι που αποτελεί τεράστιο λάθος στην πολιτική.
Και μετά, το βρήκε μπροστά του!
Νόμιζε ότι επειδή έπαιρνε αβίαστα και αυθόρμητα το λαϊκό χειροκρότημα στο παλκοσένικο, θα το έπαιρνε και στην πολιτική.
Ουδέν αυτού ψευδέστερον, όμως.
Άλλα πράγματα ζητούμε, εμείς οι πολίτες, από έναν καλό ηθοποιό, κύριε Βούρο μου, κι άλλο από έναν Δήμαρχο.
Τα πρώτα τα δίνατε και τα δίνετε με επάρκεια και σας ευχαριστούμε γι αυτό.
Στα δεύτερα, εμφανώς δυσκολεύεστε.
Ούτε ως βουλευτής μακροημερεύσατε, ούτε ως Δήμαρχος.
Δεν είμαστε όλοι για όλα, πώς να το κάνουμε…
Με την αποχώρηση του Γιάννη Βούρου, η τοπική δημοτική μας ζωή ξαναμπαίνει σε μια κανονικότητα.
Υπάρχουν οι καλοί αυτοδιοικητικοί, και οι κακοί αυτοδιοικητικοί, κι ο κάθε πολίτης εντάσσει στους μεν ή στους δε, όσους και όσες ασχολούνται με τα κοινά, κατά τα δικά του κριτήρια.
Αλλά όλοι έχουν ένα κοινό: Έχουν μια ιστορία στην πόλη, έχουν μια διαδρομή, δικαιούνται, τέλος πάντων, να πουν ότι «με βάση τα όσα έχω προσπαθήσει να κάνω ως τώρα, ζητώ να με ψηφίσετε για το τάδε αξίωμα».
Ο Γιάννης Βούρος αυτό δεν μπορούσε να το πει όταν ξαφνικά εμφανίστηκε και θέλησε να γίνει Δήμαρχος σε μια πόλη που δεν γνώριζε, με ανθρώπους που δεν έδωσε τοπικές μάχες μαζί, αφού κατέβηκε στις εκλογές -ας μην κρυβόμαστε, πια…- μόνο και μόνον για να γίνει το γήπεδο.
Κι από την ώρα που το γήπεδο έγινε, κι οι δυνάμεις που τον επέβαλαν στην πόλη δεν τον χρειάζονταν πια, θα έπρεπε με τις δικές του, προσωπικές ηγετικές ικανότητες να επιδιώξει την πολιτική του επιβίωση στην αυτοδιοίκηση.
Δεν τα κατάφερε.
Κάπου εδώ κλείνει ένα κεφάλαιο που καλό θα ήταν να μην έχει ανοίξει καθόλου.
Η πόλη μας είναι μικρή σε σχέση με άλλες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι χρειαζόμαστε -και μάλιστα για το αξίωμα του πρώτου πολίτη της- ανθρώπους που δεν πάλεψαν γι αυτήν, που δεν μόχθησαν γι αυτήν, που δεν ασχολήθηκαν καν με αυτήν.
Προς γνώση και συμμόρφωση…-