Του Φράνσις Ερκχαρτ
Κι αν ο Τσίπρας, σε πείσμα όσων βλέπουν πρωθυπουργικό «ναυάγιο» στο θέμα του εκλογικού νόμου, κατάφερε να επιτύχει το σκοπό του; Κι αν «αποκοίμισε» όλους όσοι πίστευαν ότι πρόθεσή του ήταν η επίτευξη των 200 θετικών ψήφων κι η εφαρμογή του νέου συστήματος από την αμέσως προσεχή εκλογική αναμέτρηση;
Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα σχετίζεται απολύτως με την αποσαφήνιση του πραγματικού σκοπού που είχε ο πρωθυπουργός από την πρόταση του νέου εκλογικού συστήματος. Η κυρίαρχη αντίληψη αναφέρει ότι ο Αλέξης Τσίπρας, πεπεισμένος ότι θα χάσει τις επόμενες εκλογές, προσπαθεί απελπισμένα να ματαιώσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία των πολιτικών του αντιπάλων, κυρίως της Νέας Δημοκρατίας.
Κανείς, όμως, και κυρίως ένας εν ενεργεία πρωθυπουργός ενάμιση έτους, δεν πηγαίνει σε εκλογές για να χάσει. Κι ο Τσίπρας δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο εκλογικός νόμος δεν πρόκειται να ψηφιστεί με 200 ψήφους, ωστόσο ο Αλέξης Τσίπρας βγαίνει πολλαπλώς ενισχυμένος:
Πρώτον, μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153 βουλευτών, τώρα παίρνει περίπου 179 και στέλνει το μήνυμα σε όσους είναι σε θέση να το λάβουν, ότι η κυβέρνηση και δεξαμενές συμπορεύσεων, ίσως και συνεργασιών διαθέτει, αλλά και δυνατότητα διευρύνσεων εντός κι εκτός Βουλής. Κυρίως όμως στέλνει μήνυμα κι εκτός Ελλάδος, ότι εάν η κυβέρνηση συνεχίσει να στηρίζεται, μπορεί να μακροημερεύσει. Διότι τι άλλο από μεγάλη στήριξη του διεθνούς παράγοντα δείχνει η «παρέλαση» ξένων επισήμων με ισχυρή παρέμβαση στις εξελίξεις; Μόλις το τελευταίο τριήμερο έφτασαν στην Αθήνα οι Μοσκοβισί και Λιου. Κι έπεται συνέχεια...
Δεύτερον, η υπερψήφιση με 179 ψήφους τους εκλογικού νόμου καθιστά αμέσως εφαρμόσιμη την ψήφο στα 17 (που επεκτείνεται και στα 16 και κάτι) με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να βρει σημαντικές δεξαμενές στήριξης σε αυτές τις ηλικίες, σε αντίθεση με την αξιωματική αντιπολίτευση, η επίδοση της οποίας τα τελευταία πολλά χρόνια στις μικρές ηλικίες είναι μονοψήφια. ΓΙ αυτό το λόγο, άλλωστε, δεν «έσπασαν» οι μεγάλες περιφέρειες: γιατί το πρόβλημα εκλογής ο Βασίλης Λεβέντης θα το αντιμετώπιζε σε αυτές τις εκλογές, άρα τώρα ήταν που έπρεπε να προστατευθεί ο νέος υποψήφιος συνεταίρος του πρωθυπουργού.
Στο ερώτημα για ποιο λόγο η Χρυσή Αυγή δεν ξεκαθάρισε εξαρχής και με απόλυτο τρόπο τη στάση της, αλλά ανέμεινε τις ημέρες της κοινοβουλευτικής συζήτησης, όταν θα είχε αποσαφηνιστεί εάν οι ψήφοι της θα μετρούσαν αποφασιστικά στην επίτευξη του αριθμού των 200 θετικών ψήφων, υπάρχει απάντηση: Επειδή, με αφετηρία τους 197 που διαπίστωνε ο πρόεδρος της Βουλής κ. Βούτσης, υπήρχε ορατός ο "κίνδυνος" τρεις να βρεθούν ακόμα και οικειοθελώς, η Χρυσή Αυγή, αφού έδωσε χρονικά περιθώρια στην κυβέρνηση να πιέσει επαρκώς το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, κι αφού εξασφάλισε την αλλαγή του εκλογικού ορίου ηλικίας, "έκαψε" το σενάριο των 200 ψήφων. Οι υπηρεσίες που παρέχει η κυβέρνηση στις επιδιώξεις της Χρυσής Αυγής δεν κρύβονται: Αρκεί να δει κανείς ποια κόμματα ψηφίζουν οι νέοι 18 ετών, για να καταλάβει ποια θα ψηφίσουν και οι κατά ένα χρόνο μικρότεροι τους. Στα λύκεια σήμερα, οι κυρίαρχες πολιτικές ομάδες που δρουν οργανωμένα, είναι οι χρυσαυγίτες και οι antifa. Γνωρίζουν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ότι με επίκεντρο τη δίκη αναπτύσσονται επαφές παραγόντων διαφόρων πλευρών, θεσμικών και εξωθεσμικών, "Κύριος οίδε" με ποια ανταλλάγματα και σε ποιο timing.
Τέλος, αυτές οι σκέψεις του Αλέξη Τσίπρα, στο βαθμό που είναι πραγματικές, αποδεικνύουν το ρηχό τρόπο που επιχειρούν να τον «αποκωδικοποιήσουν» οι βασικοί πολιτικοί του αντίπαλοι. Σκέπτονται μόνο σε πρώτο επίπεδο, μόνο με το συμβατικό τρόπο σκέψης, ενώ ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του, μαθημένοι στη «Μεγάλη της ΚΝΕ Σχολή» μπορούν να περιφρουρούν τους πραγματικούς πολιτικούς τους σκοπούς, προβάλλοντας ανύπαρκτα διλήμματα και εμφανιζόμενος ως «ηττημένος» την ώρα που στην πραγματικότητα είναι ενισχυμένος.-
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...