Του Σπύρου Καβακόπουλου
Πολλά χρόνια πριν, το μάζεμα της ελιάς αποτελούσε μέρος των αποδράσεων μου. Εισχωρούσα στη φύση και απολαύανα τον πρωτογονισμό του τροφοσυλλέκτη.
Λίγα χρόνια μετά, στα ψεύτικα και άκοπα λεφτά, βολεύτηκα στη μηχανική ζωή της αφθονίας, παράτησα τις ελιές. «Μισακές» τις πήρε κάποιος παππούς. Το λάδι δεν έφτανε, αγόραζα.
Πεθαίνει ο παππούς και «μισακές» οι ελιές πάνε στους φίλους Αλβανούς.
Και να τώρα, η κρίση. Με το «Κοινωνικό Παντοπωλείο» σε δράση, τις ελιές «μισακές» ζητούν και πάλι οι φίλοι Αλβανοί, οι άνεργοι Έλληνες δεν τις καταδέχονται.
Τελικά η κρίση φέρνει και την κρίση κι αρχίζεις να σκέπτεσαι. Γιατί όχι πάλι στην απόδραση. Αγοράζω εργαλεία, η Νίκη στην υποστήριξη της κουζίνας και με τη βοήθεια των καλών φίλων Νίκου και Δήμητρας, επιστρέφουμε στην εγκαταλελειμμένη γη, μαζεύοντας τον καρπό της αθανασίας.
Πάντως λάδι φέτος, δεν αγοράζω.-
δεν βρέθηκαν σχόλια επισκεπτών...