Του Αριστείδη Χατζή
Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας η οργή ξεχείλισε. Για πρώτη φορά συνειδητοποιήσαμε όλοι μας πόσο εγκληματική ήταν η απάθεια και η αδιαφορία που είχαμε επιδείξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ο θάνατος του Παύλου Φύσσα ήταν ένα γεγονός τραγικό αλλά ήταν συγχρόνως και χρήσιμο. Ο Παύλος μας άφησε ένα δώρο φεύγοντας, μας υποχρέωσε να ξυπνήσουμε.
Ο Μηνάς Χατζησάββας μας άφησε τρία δώρα. Μας υποχρεώνει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε:
(α) ότι ζούμε σε μια από τις ελάχιστες χώρες του δυτικού κόσμου, σε μια από τις ελάχιστες φιλελεύθερες δημοκρατίες που όχι μόνο δεν αναγνωρίζεται ο πολιτικός γάμος των ομόφυλων ζευγαριών αλλά ούτε καν το σύμφωνο συμβίωσης. Είναι ντροπή για τις κυβερνήσεις που προηγήθηκαν γιατί αρνήθηκαν να το κάνουν. Είναι απαράδεκτο ότι η σημερινή κυβέρνηση το καθυστερεί τόσο. Διαβάστε για το θέμα περισσότερα εδώ.
(β) ότι ζούμε σε μια από τις ελάχιστες χώρες του δυτικού κόσμου, σε μια από τις ελάχιστες φιλελεύθερες δημοκρατίες που οι άνθρωποι δεν έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν τον τρόπο διαχείρισης του σώματός τους μετά το τέλος της ζωής τους. Είναι ντροπή για όλους που εμπλέκονται σ’ αυτό το πολιτικό αλισβερίσι που δημιουργεί συνεχώς εμπόδια για την ίδρυση και λειτουργία αποτεφρωτηρίων. Διαβάστε για το θέμα περισσότεραεδώ.
(γ) ότι ζούμε σε μια βάρβαρη κοινωνία. Όχι μόνο γιατί οι νόμοι της είναι βάρβαροι, όχι μόνο γιατί η ελληνική πολιτεία δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να αισθάνονται αξιοπρεπείς στη ζωή και στο θάνατο αλλά και γιατί αυτή η κοινωνία δεν αντιλαμβάνεται καν ότι υπάρχει πρόβλημα. Δεν βλέπει ότι υπάρχουν ομάδες ανθρώπων με λιγότερα δικαιώματα και μειωμένη προστασία από το νόμο. Δεν την ενοχλεί η διαπλοκή πολιτικής και «μεταφυσικής» εξουσίας ακόμα κι όταν οδηγεί σε απάνθρωπα αποτελέσματα. Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό. Οι αντιδράσεις γύρω από τον θάνατο ενός ανθρώπου, οι αντιδράσεις για τη ζωή του και το θάνατό του, ήταν κάτι παραπάνω από χυδαίες. Άνοιξε ο βόθρος και ξεχείλισε η ομοφοβία, ο σεξισμός, ο ρατσισμός. Ξεπετάχτηκε αυθόρμητα ο Μεσαίωνας και οι άνθρωποι που ζουν ακόμα στον Μεσαίωνα. Μίσος, άγνοια, βλακεία, μικροψυχία, ανακατεμένα. Μην κάνετε το λάθος να το προσωποποιήσετε γιατί θα το υποβαθμίσετε. Μην κάνετε το λάθος να το θεωρήσετε περιθωριακό επειδή εσείς ζείτε σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον.
Κοιτάξτε γύρω σας, πέρα από αυτούς που επιλέγετε να συναναστραφείτε. Θα διαπιστώσετε τότε ότι ζουν ανάμεσά μας και είναι πάρα πολλοί. Ο βόρβορος απειλεί να μας πνίξει.
Ας ελπίσουμε ότι ο θάνατος του Μηνά Χατζησάββα θα μας είναι τόσο χρήσιμος όσο ο θάνατος του Παύλου Φύσσα. Δεν πιστεύω στα θαύματα. Ο θάνατος του Φύσσα δεν οδήγησε στο τέλος της Χρυσής Αυγής. Ούτε ο θάνατος του Χατζησάββα θα οδηγήσει στον εξανθρωπισμό της ελληνικής νομοθεσίας και της ελληνικής κοινωνίας. Ελπίζω όμως ότι θα ξεσηκώσει. Τουλάχιστον όσους δεν βρίσκονται σε λήθαργο.
Υ.Γ. Έχοντας εμμονή με το Εθνικό Θέατρο (καλώς ή κακώς) δεν έχανα παράσταση εδώ και 7-8 χρόνια. Έτσι έβλεπα τον Χατζησάββα πιο συχνά κι από τους κολλητούς μου φίλους. Ο Χατζησάββας ήταν κάτι σαν τον Gene Hackman ή τον Morgan Freeman. Ήταν καλός ακόμα και σε κακές παραστάσεις. Έπαιξε πολλή τηλεόραση αλλά επειδή δεν βλέπω ελληνικές σειρές δεν τον είχα δει παρά μόνο μια φορά (κι αυτή στο YouTube) να παίζει τον αστυνόμο Χαρίτο στην μεταφορά του πρώτου μυθιστορήματος του Πέτρου Μάρκαρη. Θα βρείτε το Νυχτερινό Δελτίο εδώ . Όμως θα τον θυμάμαι πάντα 22 ετών, αδυνατούλη και ορεξάτο, στην πρώτη ίσως εμφάνισή του (από τις λίγες) στον κινηματογράφο. Στην ταινία Όμορφες Μέρες (1970) του Κώστα Ασημακόπουλου, παράξενη ταινία, όπως όλες του Ασημακόπουλου, ουσιαστικά ένα ηθογραφικό μιούζικαλ του Νέου Κύματος. Ο Χατζησάββας πολύ νέος, στέκεται επάξια δίπλα στα μεγαθήρια που πρωταγωνιστούν, έχοντας έναν αρκετά μεγάλο ρόλο. Μπορείτε να δείτε την ταινία εδώ.
protagon